zondag 12 februari 2012

En dan is er Daisy



Terwijl langzaam de pijn vervaagde en de mooie herinneringen weer gingen glanzen, besloot ik om voorlopig geen nieuw groot paard weer te willen hebben voor mezelf.
Maar het land was zo leeg.
Via een consult kwam ik in contact met iemand die een mini shetlandveulen had met een slepend beentje.
Er was gedacht aan een vastzittende knie door te slappe kniebanden.
Toen ik contact maakte met het veulen vertelde ze me, dat haar heup zeer deed, dat ze vastgezeten heeft en raar onderuit gegaan is, en het deed heel erg pijn.
Ik legde mijn handen op haar heup, die idd warm aanvoelde en gaf haar healing.
In mijn visie was de schade niet onherstelbaar, maar de boer wilde haar kwij en had een handelaar al benaderd voor een (vlees) transport naar Spanje .
Maar ik mocht haar meenemen, dan had hij geen chipkosten, en zo kwam Jenny
Maar een shetje is ook maar alleen en een paar dagen later was daar ineens Daisy, een wat oudere mini shet dame, die mijn lief voor me heeft gekocht.
Zo lief en wijs, ze heeft net als ik haar bloei jaren achter zich en prachtige kinderen voortgebracht.
Met een afstamming, die bijna koninklijk was, stond ze over te zijn in een onmetelijk grote weide.
En nu staat ze bij mij, en waar ik ga gaat zij ook, als een hondje loopt ze achter me aan en 's nachts geniet ze van de behaaglijkheid van Wyana stal.
Het is anders, maar het is weer goed:))

dinsdag 10 januari 2012

Leegte

Ik mis haar.
Anders dan bij de honden en katten is er nu een leegte, die ik niet kan opvullen.
Niet met schoonmaakwerk, fitness of wat dan ook.
Ze was mijn maatje, waarbij ik heel wat tranen heb uitgestort als het soms niet mee zat.
Nee, ik wordt niet depressief, maar een behoorlijke dip heb ik wel.
De stal is zo leeg, mijn hart ook:))

maandag 2 januari 2012

Loslaten is een ultieme daad van liefde

Op oudejaarsmorgen is ze weggegaan.
Ik had haar geborsteld tot haar vel helemaal wit was en haar staart en manen glansden als gesponnen zilver.
Ik heb met olie haar hoeven ingevet en haar haar laatste voer gegeven.
Toen de slager met zijn trailer kwam heb ik haar zelf erop gebracht en vastgebonden.
Een laatste knuffel en weg was ze
Op dat moment voelde mijn bloed als ijs in mijn aderen en hoewel overdag, zwarter kon het niet worden in en om mij
Haar stem klinkt nog als echo in mijn oren, mijn ziel
En dan komt met het verdriet, het echt loslaten, ook voor haar.
Als ik vandaag contact met haar maak, is ze gelukkig, daar in de weiden van Summerland,
bij haar grote kameraad Odin.
Ze komt nog een keer bij me met haar mooie liefdevolle energie en dan mag ik haar echt loslaten.
Het is goed zo:)))

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails