woensdag 13 oktober 2010

Een vlinder zonder vleugels


rhodoniet

Ik ben de jongste van de schoonzussen, ik ben net zo jong of oud als hun eigen kinderen.
Vandaag was er een verjaardagvisite bij mijn zwager.
Zij, die eens de mooiste, de vrolijkste, de zwierigste van mijn schoonzussen was kwam binnen schuifelen.
De rotziekte, die Parkinson heet, heeft deze eens zo mooie vlinder beetje bij beetje opgesloten in een harde cocon.
Ik weet dat deze ziekte ook te maken heeft met verdriet, matters of the heart.
Terwijl de visite voort kwebbelde, zag ik haar ineens huilen.
Het ging niet, alles zat vast, alles deed zeer, ze wilde zo graag naar huis.
Ik heb snel een rolstoel geleend aan de overkant,  bij het verpleegtehuis, haar thuis sinds de dood van haar man twee maand geleden
Een ander schoonzusje nam haar rollator mee.
We hebben haar op haar kamer behoedzaam in haar eigen stoel gezet.
Een diepe zucht, ze was weer daar, waar ze zich veilig, zich het best voelde.
Soms mag de hele wereld je speelweide zijn, maar voor sommigen is er alleen nog maar dat ene veilige plekje.
En dan is het zoals het is.

19 opmerkingen:

Pasula zei

Een vreselijke ziekte... matters of the heart, soms wilde ik dat iedereen blij en gelukkig is maar het leven heeft vaak andere dingen in petto. Heel goed dat je haar in haar waarde liet en haar terugbracht, waren er maar meer zoals jij.

Hagazussa zei

Het valt ook allemaal niet mee, maar wat fijn dat je oog had voor haar leed en het enigszins kon verlichten.

Liefs, Haagje

klaproos zei

erg hé,
dat een ziekte een mens zó kan inpakken als een vlinder in een web..
ze heeft wel flinke klappen gekregen je schoonzus..


eens te meer weer duidelijk datje elke dag moet leven alsof het je laatste is,

dag vlinderke assaya

Fluitenkruid zei

Parkinson maakt mensen zo afhankelijk, goed dat je door het masker heen kan kijken, naar binnen waar die vlinder nog steeds zit.

Walter zei

Tja, het is goed om ons dat regelmatig te realiseren...

Martine zei

Steeds meer begin ik te denken dat iedere ziekte matter of the heart is.
XXXm

"Création" zei

Vreselijk verdrietig als deze nare aandoening op je pad komt. Je bent nog altijd dezelfde maar je lichaam gaat een andere weg. Wat een enorm gevoel van eenzaamheid moet dat teweeg brengen. Opgesloten in je eigen lichaam met al zijn beperkingen. Jij voelt dat als geen ander aan Anneke, zo lief van je om haar weer op haar veilige plek tot rust te laten komen.

Heb je trouwens de inktzwam nog achter de stallen ontdekt? Ze veranderen dagelijks, toen ik de foto nam was hij toevallig in volle pracht, een dag later was de hoed nog maar vijf centimeter hoog, en de dag daarna stond alleen de steel er nog met veel inktdruppels en een grote inktvlek [de sporen] op de grond. Ben benieuwd of jij ze nog in volle pracht hebt kunnen bewonderen.

Lieve groet, Josephine

christiene zei

Als je die ziekte hebt vergaat al je levens vreugde.Ik zie het van heel dicht bij.Mijn vriendin is mantelzorger voor haar man.het is zo zwaar dat je bij na geen eigen leven meer hebt.
Groetjes Christiene.

Jet zei

Een vreselijke ziekte Assayya , mijn oudste broer heeft het ook .
En hoe je dan iemand zo ziet veranderen , doet pijn in je hart .
Liefs Jet.

Roelien zei

Ik raak ontroerd door dit soort verhalen...er lijken inderdaad steeds meer matter of the heart ziektes te komen...

yvette zei

matter of the heart.....je bent een lief vrouwke.
een harte mens

fotorantje zei

pppfff, wat erg toch
vreselijke ziekte
vreselijk gevoel als je je maar op één plaats meer veilig voelt

curieuzeneuzemosterdpot zei

heel mooi en respectvol hoe jij dit beschrijft, assayya!

een vlinder zonder vleugels ..

eentje waar alles om liefde draait!
en dat besef jij heel erg goed!

mijn hoedje af voor jou, assayya!!

gerdaYD zei

*zucht*
De tranen springen in mijn ogen bij dit inmooi, diep doorvoelde log lieve assayya...

merel zei

heel ontroerend , gelukkig zag jij het. Moet zwaar zijn met zo'n ziekte

sakuraimogenyakarin zei

Heeft niet iedereen graag een plekje waar hij/zij zich veilig voelt? Dat heb ik toch wel.

Natuurlijk met zo'n vreselijke ziekte heb je nog meer nood aan dat plekje. Waar je je perfect veilig voelt voor alle vooroordelen van de wereld. Want ook rond parkinson bestaan er veel te veel vooroordelen...

Marius zei

Ja, het is zo tragisch, dit zichtbare 'sloopwerk' en naar een feestje gaan is dan ook een vlijmscherpe confrontatie, pas terug op dat eigen kleine stukje kom je dan weer wat tot jezelf.

Wondelgijn zei

Ach, wat triest... wat in en intriest! Moet even een brok wegslikken!

colourfullflowergirl zei

Ook ik ken mensen in mijn omgeving die deze ziekte hebben.Mensen vol levenslust die veranderden in "wrakken".Maar ook doorzetters!!Maar het doet wel pijn om het te zien.Je schoonzus heeft gelukkig jou!

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails