zaterdag 13 maart 2010

Langs de zijlijn


Dit log gaat niet over het feit dat ik dit weekend niet naar de stenenbeurs in Rijswijk ga, dat knuffelpeuter ons zaterdag weer bezig gaat houden of dat mijn huis zondag door het frezen van de muren in een stofwolk zal veranderen.
Nee, dit log gaat over het gevoel ergens aan de zijlijn te staan, over buitenspel gezet zijn
Er kwam deze week een vraag over, hij vroeg of ik dat gevoel herkende en wat het met mij doet aan de zijlijn te staan.
Of ik strategieën had om hier mee om te gaan om toch invloed uit te oefenen als iets echt belangrijk was.
Ik ken het verhaal erachter(zonder te veel in details te treden)
Binnen een communicatie, die gelijkwaardig had moeten en kunnen zijn, is een persoon op zijn strepen gaan staan en heeft de ander letterlijk en figuurlijk buitenspel gezet.
Dwz niet meer mogen deelnemen dit jaar aan een evenement, waar het hele jaar al naar uitgekeken is.
Dat doet pijn.
Vaak omdat dit niet iets is wat op zichzelf staat, maar inal vaker is gebeurt in diverse situaties, soms door een heel leven heen, iedere keer weer de afwijzing, jij hoort er niet bij, je mag niet meedoen.
Herken ik het gevoel?
Tja, het was the story of my life in relatie tot iemand, die mij vanaf mijn jeugd heel na stond.
Van heel jong tot zelfs toen ik vijftig was, het eindelijk voor mij genoeg was en ik het contact verbrak.
Als kind van 2, 3 jaar urenlang vastgebonden met een hondenriem aan een fietsenrek gaf het al heel vroeg het gevoel er niet bij te horen, er niet mogen zijn.
Niet lang geleden liep ik weer door die straat, het is een studentenbuurt geworden en het ijzeren hekje stond nu vol fietsen.
Met tranen, die over mijn wangen rolden, heb ik daar het kind in mijzelf opgetild,getroost en meegenomen.
Het was goed.
Het waren ook lessen ,die ik geleerd had.
Niemand kan jou(als volwassene) afwijzen, dat kan alleen jijzelf.
Degene die jou buitenspel zet, doet dat in feite ook bij zichzelf, dat is de wet van de Eenheid.
Jij bent de enige, die bepaalt,waar jij in het leven mag staan.
Stap over die zijlijn heen en speel weer mee:))

24 opmerkingen:

gerdaYD zei

Ik stap nu over de zijlijn en ga er een mooi weekend van maken assayya.
Doe jij dat ook?

Fluitenkruid zei

Dat heb je mooi geschreven Assayya, mooi om zelf je richting in het leven te bepalen en je jezelf niet buitenspel te zetten.
De wet van Eenheid ga ik eens meer over lezen. Dankjewel en een fijn weekend x

Walter zei

Ben er stil van...
Weekendknuff dan maar!

christiene zei

Een apart verhaal dat je zo niet vergeet.
ik word er stil van .
Een warme knuffel van mij
en een goed weekend
groetjes Christiene

yvette zei

lieverd!!!!!

kruidje zei

Weet je dit is ook wat ik geadviseerd heb.. LOL
Ik ken je verhalen en ja in bepaalde dingen hebben we het zelfde meegemaakt. Ook ik heb geleerd er volop in te springen en dat het niet erg is om de kind in mij de aandacht te geven dat ze wil..

Martine zei

Ja ik ken dat gevoel wel, heb het al meegemaakt en nu nog.
Heel erg is het wel als het een klein kind betreft dat buitenspel gezet wordt.
XXXm

Morgaine zei

Zo is het het en niet anders!

Een prachtig stuk, terug stappen is soms moeilijk maar ergens is er een onderbreking in die lijn en kun je er gewoon doorheen lopen :D

XXX

wim22 zei

een gevoel dat veel mensen wel eens hebben, denk ik,...
maar niet in die mate zoals in jouw verhaal. Aangrijpend.
Hartelijke groet
en nog een liefdevol weekend :-)

Roelien zei

Wat een aangrijpend verhaal, ik denk dat veel mensen dit herkennen maar misschien in minder heftige mate dan jouw schets. Ik ga net als Fluitenkruid eens meer lezen over de wet der eenheid.

Gelukkig weekend, Assaya, liefs Roelien

Boomfather Ruerd zei

Dear lady Assaya,

Bedankt dat je mijn vraag behandeld hebt, voor mij speelt de herinnering op aan mijn vader die heel erg zijn stempel op het boerenbedrijf drukte en niet of nauwellijks openstond voor ons om daar een rol te spelen.
Waardoor ik heel lang plannetjes smeede om iets te doen, wat hopelijk opgemerkt zou worden, maar de communicatie ontbrak waardoor er van dat alles niks terecht kwam. Wel mijn vader zorgde er zo zelf voor dat kik en mijn broers het bedrijf links lieten liggen en allemaal wat anders gingen doen.
Dat was de oogst van mijn vaders negatieve instelling, en het zal hem dan ook pïjn gedaan hebben dat het bedrijf met hem ter ziele ging.
En ik bevindt me weer op dat punt dat ik ergens een partijtje wil meespelen, en dan te maken krijg met iemand die daar niet van gediend is.
Tsja ergens ging er een deur dicht, maar er gaat een andere deur open that´s for sure!

Boomvader Ruerd

Jet zei

Lees het met ontroering !
Liefs Jet.

"Création" zei

Wat verwoord je dit aangrijpende en ontroerende gebeuren bijzonder knap Assayya. En zooooo GROOTS hoe je he kind in jezelf hebt opgepakt, getroost hebt en meegenomen. Met dit inzicht kan een mens verder...

Lieve groet, Josephine

klaproos zei

ik wwet dat het een vreselijk gevoel is,
maar degene die je dat "geflikt"
heeft zal der trekken wel thuis krijgen...dát weet ik zeker assaya...

geef dat kind in jou

een dikke knuffel,
kinderen mogen geen pijn worden gedaan en zeker niet door een volwassene....

xxx

Imna zei

en soms krijg je zo maar weer van die cadeautjes (lees antwoorden) die je net even kunt gebruiken; dank je wel Assayya; mooi geschreven en ook een mooi (hopelijk niet al te stoffig) weekend wens ik je.

callemie zei

pffffffff tja dat gevoel heeft ieder mens wel eens gehad maar wat ze met jou gedaan hebben dat is echt alles behalve
al moet ik ook wel vertellen dat ik als peuter van 2 vastgebonden werd op mijn stoeltje terwijl de andere kids buiten mochten spelen?????????????????
pfffffffff tja dit breng ook wel herinneringne op
dikke knuf van me

marieke zei

Assayya, hoeveel pijn het ook nog steeds doet, en dat je het kleine kind daar nog vond, dat zegt wel iets over hoe indringend het daar nog vastgenageld zat. Ga met dat kind aan je hand in een geleidefantasie nog eens terug daarheen, er kan jullie niets gebeuren en neem het op schoot en vraag waar het kind héén wil, en breng het dan in dezelfde geleidefantasie ook daar naar toe, want dáár kan het zich helen.
Zo vond ik ooit in een fantasie/dagdroom -10 jaar ná haar dood én tragisch genoeg, pas voor het eerst- de vriendschap met mijn moeder en nu 25 jaar later ben ik daar nóg blij mee. Wat bij leven niet kon, kwam alsnog verderop inde tijd weer goed.
Het zijn moeilijk dingen deze. Maar het is een geschenk van de hemel, als je in staat bent jezelf te beschouwen, en met jezelf op pad te gaan...

curieuzeneuzemosterdpot zei

vreselijk wat je als kind overkomen is, assayya!
dat zijn wonden die diep gaan!

fijne zondag,

Boomfather Ruerd zei

Ja ziji was een heel gedegen en ervaren klankschalentherapeut, wat ook de reden is dat zij mij nooit een klankschalenmassage zou geven omdat ikschizofreen ben.
maar ja zij is in duitsland opgeleid en daar zijn ze heel gedegen en grondig wat dat betreft.
Jammer dus want nu hoef ik bij haar niet aan te komen voor een klankschalenmassage terwijl ik dit al meerdere malen heb ondergaan zoner problemen.
maar het schijnt dat er een risico is voor mensen die schizofreen zijn dus doet zij dat liever niet.
Gelukkig behoort een klankreis wel tot de mogelijkheden dus geniet ik toch van de klankschalen.
Hier is nog haar site mocht je dat interesseren: http://www.klankmassagesneek.nl/
Ze heet Sylvia Zijlstra.

Boomvader Ruerd

griet zei

dat is een mooie niemand kan jouw aan de zijlijn zetten dat doe jezelf ,en dat is een waarheid als een koe jij zelf kiest de weg die je gaat ,en misschien komt er wel wat heel anders op die mneer zijn weg dat zou zomaar kunnen
xxxxknuff van mij xxxx

griet zei

oh ja en dan je verhaal over dat kind dat vastgebonden zat ,nu begrijp ik jouw vrijheid ook meteen .
xxxxxxxxxxx

colourfullflowergirl zei

Oohh...ik lees net dit log en ik krijg een heel naar gevoel. Gaat dit echt over jou Assaya? Heb jij dit meegemaakt? Wat ontzettend erg vind ik dat!!Weet je..ik zou nu zo veel lieve dingen tegen je willen zeggen, maar weet eigenlijk geen woorden. Dus, kom hier...knufknufknufknufknufknuf
Lief, mooi, prachtig mens!!!!

Marlou zei

Oi oi,
wat een verhaal...

En wat mooi, dat je je kind in de armen hebt genomen en hebt getroost.
het mag er zijn, het kind...

Liefs, Marlou


.

Alice zei

Het doet me denken aan mijn lagere schooltijd. En aan hoe ik jaren later toch naar de reunie ben gegaan. Hoe veranderd iedereen mij vond - wat niet zo was - hoe niet-te-raken ik meer was. Ik was er trots op. Nu besef ik dat het me wel degelijk raakte maar dat er een muur was ontstaan.
Dikke knuffel !

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails