woensdag 17 februari 2010

Als ik jou...


Wanneer ik morgen doodga,
Vertel dan aan de bomen
Hoeveel ik van je hield…
Het zijn de eerste regels van een bekend gedicht van Hans Andreus, die ik las op een blog. De meeste reacties waren positief, het is ook een zielsmooi gedicht, maar waarom las ikzelf bij deze regels
zoveel verdriet, zoveel bitterheid.
Deze gedachten kwamen en gingen tot ik ineens de samenhang zag tussen dit gedicht en het verhaal,
 dat ik jaren geleden hoorde van een jonge vrouw.
Ze was zestien, misschien net zeventien geweest, toen ze verliefd werd, ging houden van de man van haar oudere zus. En hij van haar.
Ze had ertegen gevochten, het mocht niet, het kon niet…..
Niet bij haar zus en de twee kleine kindjes, die hem ook zo nodig hadden.
En toch, uiteindelijk kwamen daar de gestolen uurtjes, heel af en toe. Niet in de eigen stad, waar iedereen hen kende, maar kostbare momenten dichtbij elkaar in de anonimiteit van een klein restaurant; twee kopjes koffie vergeten, koud geworden, omdat ze zich zo in elkaar verloren hadden.
Liefde en hartstocht, die zich bitterzoet mengden met wanhoop en tranen,
in het schrale kille licht van hotelkamertjes.
Hoe lang had dit door kunnen gaan…
Een telefoontje bracht het bericht.
Niet van haar zus, nee, van een ander familielid - haar vader? Ze wist het niet eens meer.
Een auto-ongeluk op de snelweg, hij was direct dood geweest, gelukkig niet geleden. Of ze ook kwam,
het was nu belangrijk om er te zijn voor haar, zijn vrouw, voor zijn kinderen.
Ze is gegaan, heeft meegetroost, mee beklaagd, haar gezicht als een masker,
waarachter alle gevoel bevroren was.
Zij mocht niet rouwen, hij was immers alleen maar haar zwager.
Niemand mocht weten, dat met hem ook een deel van haar gestorven was
en mee begraven zou worden.
Ze zouden je niet geloven
Ze zouden niet willen geloven dat
Alleen maar een man,
Alleen maar een vrouw,
Dat een mens een mens zo lief had
Als ik jou... :))

16 opmerkingen:

Walter zei

Misschien simpel, maar het eerste wat er in mij opkomt is; het niet kunnen omgaan met gevoelens, waardoor misverstanden en zelfs verkilling tussen mensen kan ontstaan....(en ik heb nog niet eens koffie!)

Lutje zei

Dat is inderdaad echt niet simpel, hoe moeilijk moet dat geweest zijn.

gerdaYD zei

Zo mooi assayya, ik ga hier dan ook geen woorden aan verspillen, maar gewoon genieten van wat je schrijft...

klaproos zei

daar zit het gevaar assaya,
uitkomen voor wat je echt wilt, is moeilijk....

veel mensen zitten erg gevangen in situaties, waar ze liever uit zouden willen stappen maar om zoveel redenen niet kan...
ik begrijp het wel,
ik heb erg met haar te doen......
maar zij kent de waarheid....
zij weet in haar hart....

dikke knuffel voor iedereen in soortgelijke situaties....

xxx

Fluitenkruid zei

Ik vind het gedicht prachtig en verwoord voor mij een intense liefde.
Het moet vreselijk zijn om zo'n geheime geliefde te moeten missen en niet er voor uit te kunnen komen.

Roelien zei

Wat een intens verdriet moet dat zijn. Ik leef enorm mee met iedereen die in deze situatie zit, je kunt niets zeggen, je maakt dan teveel kapot, terwijl je zelf kapot gaat van verdriet. Schrijnend. Liefde is sterk en overwint alles, maar kan ook heel veel pijn doen...

griet zei

bijzonder verhaal .en ook heel moeilijk. verliefd zijn kan ook pijn doen herinner ik me uit ver verleden.
xxxxxxknufffffffffff van mij xxxxxxxx

Annemarianne zei

Ik voelde de spanning in je schrijven .
Ik denk er zelf van alles bij , hoe zou het gelopen zijn als hij was blijven leven .
En ook aan een prachtige herinnering die ze toch moet hebben , en natuurlijk de pijn .
Maar oh wat moeilijk .
Lieve groet Annie

Marlou zei

Wat een dramatisch verhaal, Assaya...

Het gedicht ken ik, erg mooi...

Liefs van Marlou


.

Hagazussa zei

Ow wat moet dat verdrietig zijn geweest. En wat een eenzaamheid zal het gebracht hebben.

En dat wil ik ook zeggen, wat een lieve reacties allemaal. Niks van dat kleinburgertrutten gedoe wat ik helaas te veel zie gebeuren bij mensen die me lief zijn, die andere levenwegen hebben gekozen dan de algemeen geaccepteerde.

Liefs, Haagje

Jasmine zei

So sad. It must be heartbreaking to feel such grief and have to suppress it. Impossible. Yet for the sister too...

The pom sounds wonderful, I will look it up.

wim22 zei

wat een verhaal...
hoe moet je daarmee om,
zo veel tegenstrijdige gevoelens
verdrongen emoties...?

colourfullflowergirl zei

Het is een prachtig gedicht. Ik heb het als jong meisje al eens overgeschreven. Nu ben ik in de 50 en ik vind het nog steeds heel mooi.

curieuzeneuzemosterdpot zei

liefde kan rare kronkels maken, maar tegenhouden is niet simpel, mss zelfs onmogelijk?

Imna zei

"Niemand weet hoe laat het is...." maar dan ook echt helemaal niemand, des te meer reden om alles uit het leven te halen voor jezelf!
Dikke knuffel ...en wow....Nepal :-)

Anoniem zei

Ik dacht een half uur dat is lang dat lukt mij niet!!
haha ,en toen werd het een uur .

Zodra hier alle drukte achter de rug is, wil ik wel met een kwartier beginnen , maar een uur lang? zodra de kleuren als wolken voorbij komen ,dan val in slaap .
Lieve groet Annie

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails