vrijdag 31 juli 2009

Druk met pennen

Omdat als je aan een groot project begint, in welke vorm ook, structuur zo belangrijk is,
heb ik een rooster gemaakt.
Elke dag twee soms drie keer blokken van twee keer drie kwartier( met hiertussen een kwartier om mijn vingers en mijn benen te strekken.)
Schrijven gaat voor mij beter op papier dan op pc.
Daarom eerst de impessie op het schrijfbloc en daarna de uitwerking in text op de pc
Koffie is hier een belangrijke motor.
De senseo is daarom verplaatst naar mijn werkkamer.
Mijn huis krijgt nu hoofdzakelijk een zomerbeurt.
Verder ben ik heel erg relaxt met mijn wolbolletjes bezig.
Een dikke kleurrijke trui wordt het.
Met dubbele draad op pen 10, dat schiet lekker op.
Hier gaan hele potten thee bij door.
In de tuin waar alles nog geurt ,gonst en groeit.
Morgen is het alweer augustus, wat gaat de zomer alweer snel.
Morgen wordt dan ook een BIJ-zonder dagje:))

woensdag 29 juli 2009

Nederland-verzorgingsstaat????

Gister kwam ik een oud-buurvrouw tegen in de super, ze is iets ouder dan ik, niet meer piep, maar ook niet echt oud.
Ik wist, dat ze een tijd uit de running was geweest ivm een nieuwe heup.
Omdat ze alleenstaand is en tijdelijk zorg nodig had, is ze uit praktische overweging een tijd opgenomen geweest in een verzorgingshuis voor bejaarden hier in het dorp.
Terwijl ze op een bank in de winkel even zich ontspande van het lopen met krukken en ik thee voor haar haalde uit de automaat, vertelde ze van de helse weken, die achter haar lagen.
Nederland, verzorgingsstaat.
Het gebouw in ons dorp ziet er aan de buitenkant zo keurig uit.
Je mag toch verwachten dat de mensen, die daarbinnen hun laatste jaren slijten toch bekwaam en liefdevol verzorgd worden.
Misschien sluipt er langzaam iets van afstomping in de zorg.
Misschien is de werkdruk inderdaad te hoog.
Maar dan toch….
Met haar verse operatie wond werd vrijdags ze op een bed gelegd, waar alleen een dun laken haar scheidde van de incontinentie vlekken van de vorige bewoner.(er waren wel zeiltjes, maar die waren zoek)
Op haar vraag of ze even mocht douchen( met hulp) was het antwoord dat ze maandags pas aan de beurt was( uiteindelijk werd dat dinsdagmiddag)
Een fris laken??(nee, de bedden werden eens in de twee weken verschoond)
Kun je je dat voorstellen, ook voor mensen die de meeste tijd in bed liggen.
Een van de eerste dagen kwam er pas om half twaalf iemand langs op haar kamer, ze had de ontbijtkar langs horen gaan en later de koffie kar die ochtend. Niks.(dan zijn we u gewoon vergeten, geen sorry, dat was het gewoon)
Een bijkomend detail dat en de alarmbel en het lichtknopje kapot waren.
Omdat de verzorging ruw en onverschillig of er soms helemaal niet was, leerde ze zichzelf redelijk te redden, ook om uit bed te komen, zo goed en zo kwaad als dat ging( de hoog/laag stand van het bed functioneerde ook niet)
Midden in de nacht, toen ze op het toilet zat, kwam de degene, die nachtdienst(ze deed éénkeer ’s nachts de ronde) binnen en is voor haar blijven staan tot ze klaar was met dat, wat ze moest doen, zo vernederend.
Ik heb daar in stilte zo veel gehuild, zei ze.
Ik was zo blij dat ik weer thuis was, al gaan de dingen nog niet zoals ze gaan moeten.
Ze was thuis drie dagen zo boos, zo vals geweest.
Natuurlijk die emotie moest er uit.
Ze hebben je daar het mens-zijn afgenomen, zonder respect, zonder empatie, zei ik
Weet je, zei ze, dat jij de eerste bent, die mij begrijpt, waarbij ik dit echt kwijt kan.
Iedereen zegt, dat ik gewoon blij moet zijn weer thuis te zijn.
Deze week ga ik weer even bij haar langs , met een bloemetje en die dingen doen, die zelf nog niet gaan.
Toch ben ik behoorlijk in shock.
Dit was een vrouw, die, jonger, zich nog redelijk kon verweren tegen dit optreden.
Maar is dit de wijze, waarop wij in dit land met onze kwetsbare ouderen omgaan?
Ik heb namenlijk niet de illusie, dat dit een geval op zich is.
Een heel epistel is het geworden, maar ik moest het even kwijt:))

dinsdag 28 juli 2009

Liefde is....

De sterkste liefde is die, welke zijn eigen zwakte kan laten zien.
Paulo Coelho

maandag 27 juli 2009

De geboorte van een boek

Jaren geleden, toen ik voor mijn examen VWO Nederlands met de literatuurgeschiedenis bezig was, zei mijn lerares:”Jij gaat ook schrijven, en zeker meer dan een boek.
Je hebt het in je."
Twintig jaar geleden was dat.
Waarschijnlijk is nu het eerste zaadje, dat in Jongemastate in Friesland is gevallen, gaan kiemen en heb ik de drive om woorden, zinnen te verbinden met de informatie, het sprankelende avontuur, dat ik via mijn spirituele oog, mijn helderwetendheid en rest van mijn spirituele helpers binnen krijg, gerelateerd aan de historische werkelijkheid
Kippenvel kreeg ik op een gegeven moment bij Marja thuis, toen we onze indrukken bespraken en ik daarbij mijn eigen ingevingen uitsprak.
Dat is voor mij altijd een teken, dat ik hierin van”bovenaf”ondersteuning en bevestiging krijg.
Ok, let’s go for it!!
Het boek gaat er komen.
Niet eerst het kristallenboek, wat in concept er al min of meer ligt, maar het verhaal,
mijn boek misschien, over een vergeten jongetje in Friesland.
Ik sta open voor wat vanaf nu binnenkomt.
Het wordt een bijzonder avontuur.
Ga jij nog weg deze zomer, hoor ik soms.
Lieve mensen, mijn reis wordt waarschijnlijk meer, dan ik ooit heb durven dromen.

zondag 26 juli 2009

Zusterzielen

De stad, waar we doorreden, was heel bekend voor mij.
Meer dan vier jaar heb ik hier gewoond en gewerkt.
Grappig genoeg lag de plaats, waar we moeten zijn , bijna precies tussen de drie plekken in,
waar ik toen op kamers heb gewoond.
Ook zonder TomTom was het huis direct te vinden.
Ervoor stond een auto met een doezenbestickering.
Kon niet missen.
Binnen zoveel warmte en herkenning.
Dat is als zusterzielen elkaar ontmoeten.
Inzichten delen en nieuwe inzichten krijgen.
Heerlijk, het meewerken aan de klankschaal healing, met zowel op afstand als een contact healing, ik zelfs even heel veel emotie in een schaal mocht kloppen.
Het bijzondere was dat de healing alle kanten opwerkte, naar ons alle drie toe, dat was heel duidelijk te merken, en dat is ook het mooiste.
Bij een schaal, vluchtten de honden spontaan de kamer uit, die energie hoefden ze even niet.
Wat hebben jullie weinig gegeten, zei yvette later.
Lieverd, wij zijn op zoveel andere wijzen gevoed, zo voldaan en verzadigd.
Ik kan hier weer heel lang op teren. Dat stukje, wat ik van je mee heb gekregen, koester ik bij mijn andere schatten.
Het mag ook mee op het rubbervlotLOL
Maar we gaan het echt nog eens doen:))

zaterdag 25 juli 2009

Jongemastate

Toen de deur van de oude poort achter me zwaar in het slot viel, kreeg ik een gevoel van bescherming en opgesloten zijn tegelijk.
Het twee hectare grote stuk grond werd omgeven door een breed water als een slotgracht.
De van kloostermoppen gemetselde toeganspoort was het enige zichtbare bouwwerk binnen dit gebied.
Ik negeerde het donkere grasstuk vooraan, waar Marja met haar klankschaal bezig ging, maar liep naar de met roodroestig ijzer gemarkeerde plaats waar de oude state had gestaan.
De vorige avond hadden we uitgebreid gepraat over deze Jongemastate en ik had daar al verscheidene beelden van doorgekregen.
Ik wil dat jij het ook ziet, zei Marja, ik ben benieuwd, wat jij daar opvangt.
En we besloten om ’s morgens vroeg nog voor we de reis naar het westen, naar Yvette zouden maken, eerst naar Rauwerd te gaan.
Ik liep daar binnen de omtrek van de state direct naar een uiterste hoek, aangetrokken door….
In de lege stille ruimte parelden de tonen van een klavecimbel en ik zong onwillekeurig oude franse liedjes mee, die mijn verstand niet kende.
Door een openslaande deur, ik wist, dat hij daar geweest moest zijn, volgde ik een onzichtbaar pad de tuin in.
Automatisch de voetsporen volgend van hen, die hier eeuwen geleden voor mij waren gegaan.
Met mijn ogen van nu open, zag ik een ruimte met hoge oude bomen en groene vlakken vol stinsenplanten.
Met mijn ogen dicht, rook ik de zware geur van engelse rozen, zag ik een park dat liefdevol en vol elegance was bijgehouden.
Een vijver met zwanen.
Door de stilte een vrouwenstem, hoog en vreemd in dit Friese landschap: Louis, attend,attend!!
Een blijde schaterlach van een kind.
Dit deel van het park voelde licht en vredig
Zoveel geluk, zoveel blijheid met ergens een ondertoon van verdriet.
Nog meer verdriet, toen we later een pad afliepen en ik het gevoel had in een rouwstoet te lopen achter de baar van het jongetje aan..
Marja vertelde later, dat ze dezelfde ervaring had gehad.
Wie hebben hier gewoond, wat was hier gebeurd??
Vaag hebben we hier een vermoeden van gebaseerd op onze onafhankelijke waarnemingen, de loop van de geschiedenis,aangevuld met de mogelijkheid, wat er gebeurd zou kunnen zijn.

Morgen verslag van de middag bij Yvette.
We hebben het heerlijk gehad:))

woensdag 22 juli 2009

Basic

Soms kan het leven heerlijk simpel zijn.
Het opruimen gaat nog steeds door.
Komt er ooit wel een eind aan??
Mijn moestuin groent.
Heb je al gezien, dat al het gras weg is, vroeg mijn lief.
Hij was aan het schoffelen geweest.
Vanavond hebben we gegeten, gebakken aardappeltjes, sla en aardbeitjes uit eigen tuin.
De kippen hadden de eieren geleverd.
En zelfs de tomaatjes waren eindelijk rood geworden.
Het smaakt zelf verbouwd zoveel lekkerder dan gekocht:))

maandag 20 juli 2009

Even de bezem erdoor

Er wordt momenteel flink opgeruimd.
Niet alleen in huis maar ook op mijn pc.
Ook de oude punt-logs moeten eraan geloven.
Heel veel gedeleted en sommige zijn recyclebaar.
Zoals ook dit log, de bloemetjes zijn allang verwelkt,
maar de energie van de brem kan nog heel veel “muizennesten”opruimen.

Brem of broom, zoals de Engelsen zeggen, daar werden vroeger heksenbezems van gemaakt.
Heksen gebruikten de brembezem om de cirkel, waarin ze werkten te zuiveren.
Al het negatieve werd buiten de kring geveegd, waardoor er alleen met en in licht gewerkt kon worden
Het is een heel aparte struik, lange stugge twijgen met daaraan heel fijne zachte blaadjes.
Als ze bloeit in de voorzomer, lijkt het wel een explosie van licht, zo intens geel zijn de bloemetjes.
Energetisch ruimt de brem ook een hoop rommel op.
Ze loodst je als het ware door beproevingen of pijnlijke situaties in je leven heen.
Niet door je eroverheen te tillen, maar inzichten te geven, waarom de situatie is, zoals die zich op dat moment voordoet.

Dan wordt het loslaten ook makkelijker:))

vrijdag 17 juli 2009

Het leven is zoet

Gister heb ik tot laat in de tuin gezeten met een glas wijn en de windlichtjes brandend.
Op de zolder gevonden zakken en dozen met in elkaar verwikkelde draden wol zijn nu al bijna helemaal opnieuw opgewonden tot kleurige bollen en bolletjes en gesorteerd.
Een schat aan materiaal, waarvan ik niet eens meer wist dat ik het had.
Om me heen geurde en gonsde tuin van allerlei nachtinsecten op zoek naar voedsel.
Juist nu smaakte de zoete medewijn extra lekker alsof het in eenstemming was met al het zoete in de natuur:))

woensdag 15 juli 2009

Probleemjongeren

Boven op het gaas van de kippenren tel ik minstens 50 mussen.
Een paar stappen richting het kippenhok laat een net zo grote zwerm opvliegen, die zich te goed hebben gedaan aan het legmeel onder het afdak.
Ik las een keer dat de mussen in de steden uitsterven.
Nu, hier niet.
Hele kolonies mussen moeten via mussenflyers te weten zijn gekomen, dat onze tuin het land van melk en honing is.
Jonge mussen maken nu ook mijn moestuin onveilig.
Jonge sla-, andijvie- en bietenplantjes zijn tot aan de steel weggepikt.
De pasgeplante boerenkool ligt troosteloos ontworteld op de bedden.
Grappig genoeg laten ze de kruiden staan.
Brutaal kwetterend worden ze er niet warm of koud van als ik ze wegjaag, ze zijn er zo weer.
Voor mij is mijn tuin iets, waar ik blij van word, niet waar ik per definitie moet van leven.
Toch bracht de emotie van de schade me even heel dicht bij die volken, die wel hun enige bestaan is van dat,wat ze verbouwen.
En die hun oogst zien verdwijnen door insectenplagen zoals sprinkhanen,vernieling door grotere dieren of droogte.
Ondertussen zal ik toch een oplossing moeten vinden voor mijn eigen probleem.
Er is voor de mussen in het veld genoeg te vinden, maar niet in mijn moestuin:))

maandag 13 juli 2009

De Margarethakerk te Norg

Net toen wij vrijdag wilden wandelen, barstte de bui boven ons los.
Kom, ik neem je mee naar de Margaretha kerk, zei ik tegen Marja.
Ze is heel bijzonder, onze oude dorpskerk uit de 13e eeuw, die gebouwd is op de plaats, waar eerder al in 1000 na C een houten kerk had gestaan.
We liepen vrijwel direct naar het koor, waar een mooie expositie van keramische beelden stond.
Oermoeders waren het, prachtige volle lijven in groenblauw en lichtbruin glazuur.
Heerlijk open en eerlijk en met niets van de schijnheiligheid, waarvan we later de energie elders in de kerk oppakten met ons intuïtieve oog.
Het koor is een heerlijke plek, het heeft een geweldige akoestiek en als ik daar zong, wist ik me met de engelenkoren verbonden.
Toen de kerk gerestaureerd werd kwamen vanonder het witte pleisterkalk, de prachtige muurschilderingen tevoorschijn.
De wijnrank, symbool van het leven met alle voorspoed, overvloed en liefde en de korenhalmen, symbool van de overwinning van het leven op de dood. Boven in het koor, daar waar de ribben elkaar kruisen, is een ring met een sluitsteen met daarop, als je heel goed kijkt, een duif ,de belofte van vrede, van liefde, van het beloofde land.
Als je precies onder deze steen gaat staan, onderga je het gevoel van gewichtloosheid, van loslaten, zweven.
Omgeven door gouden licht, mag je even ervaren, waar je ooit naar toe zal gaan.
Heel even, ben je heel dicht daar, noem het zoals je wilt, bij God, de Bron, het Al.
Maakt niet uit.
Je weet zelf, dat het goed is, als je even later weer zachtjes de grond onder je voeten voelt:))

zaterdag 11 juli 2009

Twee jaar

Vandaag wordt ze twee jaar, mijn knuffelkind.
Ik heb de cadeautjes ingepakt in prinsessenpapier.
Zelf zal , mag ik er niet bij zijn.
Ze spoort niet, onze dochter, zegt mijn lief.
Ik heb medelijden met haar, omdat ze zo vast zit in haar borderline.
Ik heb er vrede mee, dat ik mijn kleine meisje een tijd niet zie.
Dat komt wel weer over een tijdje.
En zolang onze armen te kort zijn om elkaar te vatten, reiken onze harten naar elkaar:))

donderdag 9 juli 2009

Unbeschreiblich weiblich

Bij het opruimen en weggooien hoort ook het inventariseren, wat ik wel en nog niet heb.
Kleren genoeg, maar mijn nachtkleding is matigjes.
Big shirts met gaten en oerdegelijke flanellen pyjama’s, die niet lekker zitten, hooguit bij een griep of zo.
Een uurtje shoppen laat mij thuiskomen met lieve nachtjurkjes in zachte kleuren.
Die verhullen en ook suggereren.
Heerlijk om ’s avonds mee de lauwe warmte van de nacht in te gaan.
Ik zie de ogen van mijn lief oplichten, als ik met twee glazen wijn binnenkom,mmmmm.
Ik voel het zelf ook, dit gevoel.
Unbeschreiblich weiblich:))

woensdag 8 juli 2009

Net als bij de chinees

Een bezoekje aan de afhaal chinees, waar ik tijdens het wachten geboeid naar de aquariumtussenwand heb gekeken, bracht me op een idee.
Dat kon ik thuis ook.
Het aquarium, dat al tijden op de zolder stond, was snel schoongemaakt en op waterdichtheid getest.
Boven op de halfhoge muur tussen de keuken en de eetkamer gezet.
Heel veel water erin.
Een keramiek bruggetje en een bosje groen.
Het is leuk geworden, de doorkijk naar de keuken dwars door het water van het aquarium, terwijl de vissen, met hun transparante sluierstaarten, snel en sierlijk door het water gaan:))
N.B. En natuurlijk is de zuurstofpomp in werking;)

maandag 6 juli 2009

Shoot

Mijn New Dawn laat zich op de foto van haar zachte kant zien.
Dat probeerde ik ook afgelopen zaterdag.
Omdat een nieuw paspoort te krijgen, had ik pasfoto's nodig.
Bij de fotograaf in een benauwd warm achterkamertje.
Zittend op een krukje.
Recht, ja, nog iets bijdraaien.
Nee, mevrouw , u mag niet lachen.
En nu nog een beetje uw kin naar uw borst.
-Klik-
Meteen recht ik me, wordt mijn hals weer langer en plooit een lach weer mijn mond.
That's me, niet dat bijna boos kijkende vrouwtje op de foto,
zij is voor dat hele ambtelijke gedoe:))

zaterdag 4 juli 2009

Ruimte

Met de witte gordijnen gesloten, is het in huis heerlijk koel.
Ik ben stevig aan het opruimen.
Soms kom ik weer onverwacht verborgen schatten tegen.
Vaker schep ik ruimte, waardoor er weer mogelijkheid is voor nieuwe dingen
Zonder mijn eigen wil erin te leggen, laat ik alles komen, zoals het komt:))

donderdag 2 juli 2009

Keep it cool

Ik heb vandaag het water opgezocht.
Heerlijk in de schaduw van de bomen in de vlindertuin.
Boven de vijver speelden blauwgroene libellen met het zonlicht.
Hoe ben jij door de warmte van de dag gegaan vandaag??

woensdag 1 juli 2009

Norg door mijn ogen bekeken

Gister heb ik gewandeld door het oude deel van mijn dorp.
Hier lijkt de tijd even stil te staan
Wandel je met me mee.
Klik maar op de foto:))
****

klik daar op reverse order, dan start je bij de molen:))

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails